+31624594423 mirjam@prachtpraat.nl
Selecteer een pagina

Het schijnt dat er ergens op zee een cruiseschip vaart met gezellig etende en dansende mensen. Tenminste, dat was te zien op een filmpje. Geen coronavirus aan boord zoals op andere schepen, dus van social distancing geen sprake. Het schip ging op wereldreis nog voordat ook maar iemand van het Coronavirus of Covid-19 had gehoord. Er dobbert dus ergens een virusvrij schip rond terwijl de rest van de wereld zucht onder de gevolgen van een pandemie.

Het zag er best aantrekkelijk uit. Lekker eten, goede wijn en dansen tot in de late uurtjes. Het woord huidhonger kennen ze daar nog niet. Ze zijn vast aan het begin van hun reis nog in een aantal mooie steden aangemeerd om het centrum te verkennen en wat souvenirs in te slaan. Het type waarvan je later denkt, dit had ik echt niet nodig, maar het zag er zo lekker authentiek uit. 

En ook al legt het schip inmiddels nergens meer aan, zo te zien hield iedereen aardig de moed erin. Een enkeling heeft waarschijnlijk spijt niet net wat meer geld te hebben uitgegeven voor die hut met raam. En een ander had vast graag de beleefdheden op de eerste avond overgeslagen omdat dat luid babbelende echtpaar nu niet meer alleen bij het diner aanschuift, maar ook steeds vaker bij het ontbijt. Maar ach er is een zwembad, er zijn cocktails en de zon schijnt. Ze hebben vast allemaal een e-reader bij zich, dus al die boeken die ze al jaren willen lezen, daar hebben ze nu de tijd voor. 

Ook ik hield aardig de moed erin aan het begin van onze intelligente lockdown. Thuisschool ging goed van start, je probeert nog wat te werken, je bestelt bij je favoriete restaurant om de horeca te ondersteunen. Je huurt een film via Picl, omdat je de kleine bioscoop overeind wilt houden en je videobelt erop los met vrienden en familie. Straks wordt alles weer gewoon. Hou dit vol mensen! Maar de thuisschool is best hard werken met elkaar. Ik zie mijn inkomsten als zzp-er teruglopen, dus er moet toch echt zelf gekookt worden en ik heb behoefte aan knuffels met al die mensen die ik nu alleen maar via een scherm zie. En voor ik het weet lig ik op de bank gevloerd met een reep chocolade en een nietszeggende serie op Netflix aan.  

Maar dan dwalen mijn gedachten naar dat cruiseschip. Daar hebben ze vast geen gratis wifi, of hele slechte. Misschien heb je je laptop niet eens bij je, omdat je dacht ik wil echt even helemaal los zijn. Op een gegeven moment heb je alle films in de cruisebioscoop gezien en ben je overgeleverd aan de slecht uitgevoerde versie van The Lion King van het entertainmentteam. Iedere dag een kater van die cocktails word je ook zat. Je begint je familie en je eigen vrienden te missen en gedachteloos een avondje dansen voelt daardoor lang niet meer zo fijn. Het schip raakt steeds meer vervuild, de verse hapjes raken op. Je moet je met zeewater douchen, omdat het verse water op rantsoen gaat. Je vraagt je af of er thuis nog wel iemand is die voor je planten zorgt. En dan blijkt ook nog je favoriete boek niet op je e-reader te staan. 

Dat zet mijn eigen situatie dan toch wel weer in een ander perspectief. Ik heb een laptop waarop ik een museum kan bezoeken, een film kan kijken, een cursus kan volgen. Ik heb een heerlijk balkon en uitzicht op het groen. Als ik wil maak ik een lange wandeling in het bos om de hoek. Ik kan zelf beslissen wat ik eet vanavond en ik kan mijn eten vers halen. Er is nog niemand in mijn omgeving ziek en ik kan voorlopig mijn huur nog betalen. En het belangrijkste nog, ik heb mijn kinderen, kat en vriend in wisselende samenstellingen dicht bij me en die knuffelen me helemaal plat. Eat your heart out dansende cruisegangers.

Of dat cruiseschip echt nog steeds rondvaart? Ik weet het niet, maar ik denk graag van wel. Dat de passagiers reikhalzend uitkijken naar de dag dat ze van boord mogen. Dat ze steeds meer gaan waarderen wat ze thuis al hadden en zich voornemen om beter voor alles te gaan zorgen en minder te gaan reizen. Dat ze steeds meer zien waar het echt om gaat in het leven. Dat ze zich realiseren dat bij thuiskomst alles anders zal zijn, maar dat ze dat voor lief nemen, zolang ze maar nooit, nooit meer terug hoeven naar dit schip.