+31624594423 mirjam@prachtpraat.nl

Ik zit in de weerstand, ik wil naar buiten, mijn ouders knuffelen, ik wil op een terrasje hangen, naar een restaurant, op vakantie naar een ver land met een boek naast het zwembad. Oh en ik wil tennissen, ik weet het Mark je was heel duidelijk en jij bent de baas, maar ik wil echt heel graag tennissen. En ik wil in juni naar Oerol, ik wil naar een concert, of gewoon op zaterdagavond met allemaal andere mensen tot laat in de nacht dansen in een veel te kleine kroeg. En ik wil iedere dag chocolade eten en wijn drinken. Maar het kan niet. Oké, dat laatste kan nog wel, maar dat is dan weer niet verstandig.

Afgelopen week deed ik (weer eens) mee aan een webinar. En dat webinar ging onder andere over bewust aanwezig zijn in het moment en kijken wat zich aandient. Met de stroom mee. Maar op de een of andere manier werkte dat in mijn onderbewustzijn als een rode lap op een stier. Hoezo met de stroom mee? Welke stroom? De stroom aan extra taken aan de druk die ik voel als ik denk aan wat er allemaal nog moet gebeuren? Tot het punt waarop mijn vriend me letterlijk het bos in stuurde. Ik sputterde nog wat, Ja maar al dat werk? Nee eruit, hup wandelen jij, je hoofd leeg maken.  

Al mopperend over dat ik dan maar die ene route moest doen omdat het op die andere toch vast wel weer te druk zou zijn vertrok ik. Met mijn spotify lijst met meest afgespeelde nummers van 2019 in mijn oren. De muziek sloot perfect aan bij mijn gemoedstoestand. Onrustig, van alles wat en weemoedige herinneringen oproepend aan 2019. Die fijne vakantie met de kindjes, dat leuke concert. En ja hoor, daar had je het gelazer, Haevn die zong:

Don’t follow the change of the tides
Hold steady, hold steady
Storm for hours and rainy days

And all our lives we’re told
The stream will take us home

Ja, ja ik moet mee op de onderstroom. Laat me toch met rust. Maar al wandelend kwam ik meer uit mijn hoofd en zakte ik wat in mijn lijf. En ik dacht, mee op de onderstroom is op sommige momenten ook meegaan in de weerstand en die mogen voelen. Dat er dingen zijn die je mist. Of dat je teleurgesteld bent dat iets niet door gaat waar je je op had verheugd. Want dat gemis en die teleurstelling gaan eigenlijk over een behoefte die niet wordt ingevuld. Door het er te laten zijn komt er vanzelf nieuwsgierigheid naar wat daar dan onder zit. En ik weet het in deze tijd kun je niet altijd meteen invulling geven aan die behoefte, of in ieder geval niet zoals je had gedacht. Maar door afstand te nemen kun je wel kijken hoe je op een andere manier iets met deze informatie kunt. 

Om meer rust te krijgen ben ik nu bijvoorbeeld een overzicht aan het maken van dingen die ik moet doen en de dingen die ik graag wil en ik probeer daar keuzes in te maken. En ik wil graag iedere dag even een wandeling maken. Daarnaast wil ik ook mild zijn naar mezelf. Dat als het een dag allemaal niet lukt dat te accepteren en dat dat ook oké is.

En wat betreft die wijn en chocolade? In het weekend geniet ik van een glaasje of twee op mijn balkonnetje met pure chocolade. En ben ik blij met het feit dat iedereen nog gezond is. Ik kijk vooral reikhalzend uit naar het moment dat de kinderen opa en oma weer mogen knuffelen. Dat ik dan even moet wachten omdat ze ze niet meer los willen laten neem ik dan vast op de koop toe.

Wat doe jij als je in de weerstand zit?