+31624594423 mirjam@prachtpraat.nl

Hoe gaat het? Tja, het is een rare tijd. Ja ja, echt he. Trek je het allemaal nog een beetje?” Hoeveel van dit soort gesprekken hebben we de laatste paar weken met elkaar gevoerd? Daar is me iets bij opgevallen. Het lijkt in deze tijd normaler om te zeggen hoe het echt gaat. Om te zeggen; ik zit in de weerstand; ik ben moe het lukt allemaal even niet het is zwaar ik ben verdrietig. Want we zitten allemaal op onze eigen manier in hetzelfde schuitje. En dat zorgt er misschien wel voor dat het makkelijker is om bij de ander te zijn en te zeggen ‘ik begrijp hoe je je voelt.’ En alleen dat al zorgt ervoor dat je je na zo’n gesprek beter voelt en weer vooruit durft te kijken. Hoopvol. Mijn oma zei het al, gedeelde smart is halve smart.

En ik moest denken aan het boek van BrenéBrown Rising Strong*, waarin zij onder andere schrijft over empathie en haalde het weer eens uit de boekenkast. We hebben in deze coronacrisis een gedeelde pijn en ervaren die allemaal op onze eigen manier. En omdat we dat ook bij de ander herkennen komt er als vanzelf ruimte voor empathie. Zodat je samen kunt zeggen dit is echt klote. Zonder oordeel, medelijden of het probleem voor de ander op te willen lossen. En dat zorgt ervoor dat we ons met elkaar verbonden voelen. 

Voor ik het wist zat ik midden in het boek, waarin BrenéBrown het ‘sterk weer opstaan proces’ beschrijft. Volgens het proces is het in eerste instantie belangrijk om de emoties te erkennen en nieuwsgierig te zijn naar het verband met je gedachten en gedrag en daar rekenschap aan te geven. Dus er niet aan voorbij te rennen en ze te negeren. Moed boven gemak. 

Naast mijn emoties onderkennen is voor mij een kleine moedige stap hulp durven vragen. Dat is niet mijn sterkste kant zeg maar. En dat kunnen kleine dingen zijn. Zo kookt mijn moeder nu regelmatig voor ons. Mijn vader zet het voor de deur (heeft hij ook weer een uitstapje) en op gepaste afstand nemen we het in ontvangst. Mijn zoontje blij, want die vindt de pastasaus van oma veel lekkerder dan die van mama en meestal zit er ook nog een lekkere cake of huisgemaakte koeken in de tas. We proberen standaard op dinsdag via een videoverbinding dan samen te eten. Zodat ook de dinsdagstructuur voor mijn dochter weer klopt. Want voor de coronacrisis was dat haar vaste dag bij opa en oma. Ik hoef die dag niet te koken en heb na de thuisschool ook tijd om leuke dingen te doen met de kindjes. Een andere moedige stap is voor mij schrijven en mijn inzichten delen. Maar ook schrijven voor mezelf om mijn gedachten te ordenen. 

Empathie en verbinding helpen ook om met kleine stapjes weer wat verder te kijken de toekomst in. Er komt ruimte voor creativiteit vrij en om vanuit een nieuw perspectief naar de situatie te kijken. Zo kunnen we de lessen die we nu leren hopelijk meenemen naar het tijdperk dat hier na komt. Net als wat extra kilo’s maar die sporten we er dan wel weer af. Op naar de revolutie zoals Brené Brown dat omschrijft. Maar daarover in een volgende blog hopelijk meer. 

Ik neem nog een zelfgebakken koek. Uh een appel met een kopje koffie.   

Blijf thuis en gezond!

*Nederlandse titel: Sterker dan ooit. Het boek gaat over het ‘Sterk weer opstaan proces’. Daarom noem ik de Engelse titel.