+31624594423 mirjam@prachtpraat.nl
Selecteer een pagina

Ik was vandaag op de basisschool van mijn zoontje om nieuwe materialen op te halen voor de komende thuisschool weken. Ik dacht ik maak er een lekkere wandeling van dus ik kwam na een omweg via wat rustige straatjes aanwandelen bij het schoolplein. Voor ik het wist stond ik met tranen in mijn ogen. Deze plek waar je normaal kletsende en lachende kinderen hoort was nu helemaal leeg.

Ik vond het wel een beetje melodramatisch van mezelf. Ik liet het maar gebeuren haalde de spullen op en liep slalommend – anderhalve meter – via de winkelstraat naar huis. Onderweg kwam ik een oudere man tegen die net uit de bakker kwam en wat zoekend om zich heen keek. Ik wilde hem vragen of ik hem kon helpen, maar toen kreeg ik in de gaten dat hij opzoek was naar de beste route – anderhalve meter – om bij zijn auto te komen. 

Mijn dagen bestaan op dit moment uit thuisonderwijs als de kinderen bij mij zijn en veel online videoafspraken als ik de kinderen niet heb. Zo had ik ook vandaag een onlinebijeenkomst, dit keer met zo’n 25 mensen die ik niet kende. Eigenlijk hadden we samen in een training moeten zitten. Maar bij de onmogelijkheden om elkaar fysiek te ontmoeten brachten we de middag online door. Er was warmte in het contact en de nieuwsgierigheid en openheid verraste me. In de subsessie met zes mensen was de verbinding nog meer voelbaar.  

En ineens snapte ik wat er gebeurde bij dat lege schoolplein. Dat raakte me zo omdat het symbool staat voor juist het gemis aan verbinding. Symbool voor de dagelijkse ontmoetingen die je niet meer hebt. Niet alleen op het schoolplein, maar ook op kantoor, in de kroeg of gewoon op straat. Behalve mijn vriend heb ik vandaag niemand ‘in het echt’ gesproken. Ik ga al slalommend over straat, andere mensen inmiddels geroutineerd ontwijkend. Als ik met de kinderen over straat loop roep ik continu ‘afstand houden’. Terwijl het de hobby van mijn dochter is om nieuwsgierige vragen aan vreemden te stellen. En dat levert soms de mooiste (of heel ongemakkelijke) ontmoetingen op.  -Jij baard, jij knot in haar, jij wel jongen? . –

Maar wat mij positief stemt en moed geeft is dat je ook digitaal verbondenheid kunt voelen. Door elkaar te zien en naar elkaar te luisteren en de tijd voor elkaar te nemen. Al gaat er niks boven een ontmoeting in levende lijve is dit toch de second best in deze tijd.

En al zie je mij slalommend over straat gaan. Maak gerust, op anderhalve meter afstand, een praatje. Het lijkt misschien wel zo, maar ik zie je niet als pionnetje. Online kan natuurlijk ook!

Hoe zorg jij voor verbinding in deze tijd?