+31624594423 mirjam@prachtpraat.nl

 In februari zat ik nog met 200 mensen in een zaal. Dat is waar voor een groot deel mijn werk uit bestaat. Mensen met elkaar in gesprek brengen over wat voor hen belangrijk is. Ondenkbaar ineens, grote groepen mensen fysiek bij elkaar. We zijn in een nieuwe wereld terecht gekomen. En het voelt voor mij een beetje zoals wanneer je op reis bent. Wanneer je aankomt op je bestemming en dat je voelt dat je lijf er al wel is maar je hoofd nog niet. Ik merk dat ik behoefte heb aan een adempauze. 

Je zou zeggen, nu de wereld op zijn kop staat wordt die pauze je op een presenteerblaadje aangereikt. Alles staat stil. Maar in tijden van crisis zijn ook je valkuilen de eerste waar je instapt. Ik ben een regelaar een doener. Is er een crisis, ik pak het aan. En toevallig waren de afgelopen twee weken de co-ouderschapsdagen zo verdeeld dat de kindjes wat meer bij mij waren. Dus thuisschoolschema, pictoverhalen, genoeg beweging, de dag starten met een frisse neus, gezond eten, schoolspullen printen, allemaal afgevinkt. 

Ondertussen sluimert steeds het gevoel dat ik een plan moet maken hoe ik mijn werkzaamheden als zzp-er ga hervormen. De online aanbiedingen vliegen je inmiddels om de oren. Online participatie, online coaching, van alles online. Ik heb nu al het gevoel dat als ik er niet inspring ik de boot mis. Ik heb ideeën genoeg, maar overdag kom ik sowieso nergens aan toe met twee kinderen thuis en een dochter met ASS, dus ik probeer in de avonduren nog wat te doen. Maar ik ben eigenlijk te moe.

Als ik nu terugkijk naar de afgelopen twee weken ben ik simpelweg al lang blij dat ik die goed ben doorgekomen. Thuisschool krijgt vorm. Dochter pakt het redelijk goed op. Zoon is meestal vrolijk en werkt heel hard. We maken plezier met elkaar en knuffelen extra hard en maken veel grapjes.
Ik ben dankbaar dat ik goed overleg heb met mijn ex over de kinderen. Dat de zorg sowieso al goed verdeeld was en dat we ook in deze tijden in contact blijven over hoe we het aanpakken. Het is fijn dat de kinderen nu weer bij hun vader zijn, waardoor ik me op mijn werk kan focussen. 

Dus ik heb besloten dat ik weer uit mijn valkuil krabbel. Ik wil zorgen dat ik de tijd neem om te landen. Net als wanneer je op je reisbestemming aan komt ga ik eerst maar eens even rustig zitten met een kopje koffie en om me heen kijken. Van daaruit volgt dan vanzelf de eerste betekenisvolle stap die ik kan zetten.  

Ik gun mezelf een adempauze. Jij ook?